De vorige keer schreef ik over het geduld bewaren, rustig aan doen en mijn hardloopschoenen die ongeduldig in de gang stonden te wachten. Nou, het wachten is voorbij: ik heb groenlicht gekregen!
Een paar dagen later viel er een e-mail binnen van Joost ’t Hart, fysiotherapeut van de hartrevalidatie in het TweeSteden ziekenhuis in Tilburg. Zijn woorden waren kort maar krachtig: “Het ziet er erg goed uit. Het herstel verloopt snel, de testen zijn prima. Je mag wat meer gaan doen.” Ik las de regels drie keer, alsof ik het niet helemaal durfde te geloven. Hardlopen! Eindelijk weer een stap vooruit.
Een uur later zat ik met Joost rond de tafel. Hij glimlachte: “Goed nieuws, je mag sneller dan verwacht starten met sporten en dus ook met hardlopen.” Van binnen deed ik een vreugdedansje. Eindelijk mochten mijn hardloopschoenen van de reservebank af.
Hardlopen met handrem
Maar hoe pak je dat aan, hardlopen na een hartinfarct? Het is geen hamstringblessure of pijnlijke knie. Je hart is je motor, je hebt er maar één en daar moet je zuinig op zijn. Omdat er op 1 augustus een stent geplaatst is, moet de belasting nog steeds laag blijven.
Het mooie nieuws: al in week 3 mocht ik starten met joggen. 20 tot 30 minuten rustig hardlopen, hartslag strikt tussen de 120 en 130. Voor iemand die gewend is flink door te trekken voelt dat als slenteren, maar hé – het is hardlopen! En die eerste meters zijn goud waard.
In week 4 mag ik voorzichtig gaan uitbouwen. Elke sessie moet ik minstens 24 uur rust geven, maar ik mag er telkens 10 minuten bij doen. Zo bouw ik stap voor stap mijn basis weer op.
En dan… vanaf week 5 mag de intensiteit een beetje omhoog. Geen gekke dingen, maar lichte intervallen op of net onder mijn omslagpunt. Voor het eerst weer spelen met tempo, voelen hoe het lichaam reageert, een vleugje van de oude trainingsroutines.
Logboek in plaats van Strava
Wat ik mooi vind: Joost wil dat ik alles ouderwets bijhoud. Geen Strava, geen Garmin-statistieken. Gewoon pen en papier: wat deed ik, hoe voelde ik me, hoe ging het herstel? Elke twee weken schuiven we samen aan tafel, Joost bespreekt het met de cardioloog, en dan bepalen we de volgende stap. Het voelt bijna alsof ik weer een trainingsschema krijg – maar dan met de nadruk op gezond en veilig.
Hardloopschoenen in Tilburg
En zo is Tilburg weer een stukje mooier geworden voor mij. Niet omdat er een nieuw park is of een extra lus door de stad, maar omdat ik straks weer de straten en paden mag verkennen op mijn hardloopschoenen. Elke loper weet hoe bijzonder die eerste meters na een blessure of ingreep zijn. Je voelt je weer vrij, weer jezelf. En geloof me: die dag dat ik weer mijn eerste kilometers door Tilburg loop, zal ik lachen van oor tot oor.
Dromen en doelen
Ik moet mezelf intussen blijven afremmen. Mijn hoofd zit vol plannen, vragen en dromen. Hoe snel kan ik straks weer? Welke afstanden ga ik lopen? Joost moest lachen: “Geduld, stap voor stap. Geniet van wat er nu al kan.” Wijze woorden. Want of ik nu loop op zeven minuten per kilometer of straks weer onder de vier, het belangrijkste is dat ik weer mág.
En diep vanbinnen… kijk ik stiekem al vooruit. Naar een datum, een doel, een droom: 960 dagen vanaf 1 september. Wat dat precies is, hou ik nog even voor mezelf. Maar geloof me: mijn hardloopschoenen weten er alles van.