Wie had ooit gedacht dat een idee bij de draaibrug van de Oisterwijksebaan uit zou groeien tot een club met nationale records en Olympische deelnemers? Mijn vader, Ad van Hest, wel. Terug van de New York Marathon zag hij hoe leuk en toegankelijk een loopclub kon zijn en dacht: “Waarom doen we dit niet gewoon zelf?” Wegatletiek was bij de bestaande verenigingen een beetje een ondergeschoven kindje. Je mocht alleen op de baan trainen als je 1500 meter sneller liep dan menig snelheidsduivel. Te langzaam? Dan stond je buiten de hekken. Ad dacht: “Daar doen we niet aan mee!” En zo begon het avontuur van de Tilburg Road Runners.
Samen met Frans Denissen, Jos Kalis en Henk Aertsen gooide hij de plannen in de strijd. Ze wilden een club die toegankelijk was, zonder poespas en met een flinke dosis humor. Het doel: een plek waar iedereen kon lopen, plezier maken en zichzelf uitdagen — of je nu een beginnende loper was of Olympische ambities had.
Er moesten 50 handtekeningen komen om de club op te richten. En ja, ook ik, twaalf jaar oud, zette mijn naam. Toen was ik nog een slapend lid, meestal te vinden op zaterdagochtend in het Leijpark, soms samen met vier andere jonge gasten, de grote mannen achterna hijgend. Pas in 1989, toen TRR een uur baantraining per week kreeg, veranderde dat. Daar stond je dan: schoenen vol stof, soms in de regen, soms in de kou, soms naast honderd andere lopers, en de trainer die riep: “Nog één rondje!” Dat uurtje gaf structuur én gezelligheid, precies zoals Ad het bedoeld had.
Onder de vleugels van mijn vader (de eerste trainer van zijn Club met diploma) groeide ik uit tot internationaal atleet. Nationale titels, nationale records, en zelfs deelname aan de Olympische Spelen. Alles begon bij die kleine, nuchtere vereniging waar ik altijd bijgebleven ben. Geen dure kantine, geen poespas, gewoon hardlopen, samen trainen, lachen, modder happen en doorgaan.
TRR groeide. Van losse groepen zoals de Kanaalgroep (donderdagavond) tot een volwaardige vereniging met jeugdtrainingen, recreatieve groepen, boslopen en evenementen. Iedereen kon meedoen. Iedereen kon zichzelf uitdagen. En ja, dat leidde tot kilometers modder, schoenen vol klei en héél veel koffie na afloop. Want eerlijk: een goede bak koffie na een training hoort bij TRR als een veterschoen bij hardlopen.
Tijdens het jubileumfeest werd één detail even over het hoofd gezien: ik ben ook al 40 jaar lid. Ach, kan gebeuren. Het gaat niet om mij, het gaat om de club, de sfeer, de verhalen en de kilometers die ons allemaal verbinden.
Nu, 40 jaar later, kijk ik terug met een glimlach. Op de eerste handtekeningen, de eerste loopjes van de Kanaalgroep, de modderige schoenen, de koffies na afloop en de onvergetelijke verhalen. Trots op de visie van mijn vader Ad, trots op de club en trots op alles wat TRR in 40 jaar heeft bereikt.
Van draaibrug bij de Oisterwijksebaan tot nationale records en Olympische deelnemer: wat een reis. Wat een club. En wat een eer dat ik nog altijd deel uitmaak van dit familiegevoel, zelfs als “stil lid”.
Gefeliciteerd, Tilburg Road Runners. Op de komende 40 jaar — met nog meer modder, koffie, lachbuien en hardloop kilometers die je nooit meer vergeet.