Werkt dat nou, zo’n hardloop schema?

Patrick van Oirschot

Vorig jaar heb ik een tijdje met een hardloopschema gelopen. Het is best lekker als iemand, in mijn geval Greg van Hest, iedere week een plan uitstippelt om de marathon goed voorbereid te lopen. Dat werkte een hele tijd prima prima voor mij. Het was een stok achter de deur en ik hoefde niet na te denken over wat te doen. Maar ja, de realiteit is iedere keer weer anders. Een vakantie komt tussendoor, drukte op werk. Of één-of-ander-virus-wiens-naam-wij-niet-zullen-noemen, dat net als in 2020 ineens weer de kop op stak. Dan is het zaak om weer zelf na te denken en naar mijn lijf te luisteren. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

Gelukkig word ik daar niet zo zenuwachtig van. Ik heb al vier marathons gelopen … dus een klein beetje ervaring … en heel wat meters in de benen. Langzame lange duurlopen met m’n loopmaatje Alex Engel, snelle duurloopjes en ettelijke intervaltrainingen op donderdagavond bij Kees Loose. Misschien is dit niet zoals een schema helemaal uitgestippeld, maar ook niet helemaal willekeurig. Maar eens kijken hoe het lijf zich houdt bij een wedstrijdje.

Zo stonden Alex en ik aan de start bij de Dam tot Damloop. We waren daar niet echt ruim van tevoren. We hadden de auto in Amsterdam Noord neergezet, pakten het pondje … nou ja ééntje later dan … het pondje vertrok precies voor onze neus. Nog net konden we onze kleding afgeven en liepen zo het startvak in. “Lekker voorbereid jongens!” Paar minuutjes later klonk het startschot en gingen wij van start. Beetje rustig aan was het idee. Althans, in de auto dan toch. In het echt gingen we steeds sneller. Soms door de opzwepende muziek van een bandje of door van die enthousiaste toeschouwers. En op het eind misschien ook wel door de gutsende regen die steeds harder uit de hemel viel. Zo liepen Zaandam binnen met een hele nette 1:24:07 op de tien Engelse mijlen.

Twee dagen later dacht ik, dat ik dan toch nog maar een lange langzame duurloop moest doen. Een dikke dertiger zat er niet meer in, maar iets tussen de 24 (laatste LLD) en 30 zou toch mooi zijn. Dat werden dus 29 mooie kilometers door Moerenburg en de Oisterwijkse bossen en vennen. Hertjes gezien, dus mijn dag was weer helemaal goed!

En dan afgelopen zondag de CZ Tilburg Ten Miles: het jaarlijkse feestje in mijn achtertuin. Hoe cool is dat?! We gingen met drie lopers, die allemaal één of meerdere KiKa-sponsor-marathons gelopen hadden. Het was verstandig om deze zestien-en-een-beetje rustig aan te doen. Ja … in theorie dan hè … We gingen vlot van start, beetje opgezweept door het hoge tempo vooraan in vak B. En dat tempo hebben we niet meer losgelaten. Alle splits van 5, 10 en 15 kilometer liepen we onder de 5 minuten per kilometer. Vanzelf ging dat niet hoor! Het was hard werken. Maar dat gevoel toen we de Brokxlaan opliepen naar de finish toe. Echt heel vet! Mijn sporthorloge kon mij met vreugde mededelen dat ik een dikke vette PR gelopen had: 1:20:05. Méér dan anderhalve minuut sneller. Wauw! Dat was dus genieten voor de boys. En wat werkt dat aanstekelijk hè. Ook onze vrouwen hadden allebei de tien kilometer gehaald met grote voldoening. En onze jongste vond het sfeertje zo leuk, dat we vandaag een paar hardloopschonen gekocht hebben. Die gaat ook hardlopen. 

Tja, was dat nou slim? Zo kort voor de marathon (nog 2 weken) zo hard gaan? Ik denk het nie. Maar was het lekker? JA!

Dit lekkere gevoel, die PR en dat zelfvertrouwen heb ik in de pocket. En met dat goede gevoel kan ik op reis naar Lissabon voor mijn lustrum marathon. Daar zal genieten vooropstaan. Wie weet hoe het loopt, misschien heel soepel, maar waarschijnlijk zal ik daar moeten afzien. En zullen die snelle Engelse mijlen me gaan bezuren. Nou ja, dt hoort er ook bij. Ik zal d’r niet minder om genieten.

En wat is nou eigenlijk de conclusie?

Hé, ik ben geen Kipchoge … die overigens zondag weer een PR – dus WR liep … Het hoeft niet allemaal volgens een strak plan. Een schema is een richtlijn denk ik dan maar. En het genieten van alle geplande en ongeplande loopjes, dáár draait het bij mij om. 

Lissabon, here I come!